گویند بیست و دو سال پیش در چنین صبح فرخنده یی، پسری تپل مپل  از خاندان مشعشع انواری با گامهایی بلند پای بر جهان گذارد که محسن نام نهادندش و طالعش را بر قله های بلند فلسفه و عرفان دیدند و همچنین دنا و دماوند و امثالهن...و پیش بینی نمودند که از عالمان مشروط IT  گردد و از واعظان خوش ذوق و لحن و بیان خاموش آتش در سینه معتقد به قانون بند لباس....چشم سرش را در ارتفاع صد و نود و دو سانتی فلک الافلاک جهنم تا که آنچه بیند جز سیاهی و تباهی نباشد و چشم دلش را از تابش تابناک زلال الهی نابینا . سرش  گویی در غلیان و دلش گرم و آرام و مهربان...گویی زمهریر و دوزخ را به یک آن می زید...نه خوابی نه خوراکی چونان نی قلیانی که از سه چارک خمیده و همیشه خاموش و ساکت که چون در آن بدمند و آتشش بیفروزند رازها بگوید و نعره ها برآورد که : آتش چون در نیستانی فتاد....

   پای در راهی بنهد بس دشوار ، گه از این سوی و گه از آن سوی بگیرند و بکشند و غریب اتفاقاتی حادث گردند تا جرعه ای از رحیقی بنیوشد و شاه کلیدی بیند در این آشفته بازار معنا، سیاه چشم ساقی را بنهد و پی نگاری گیرد با وفا که نغمه ها می سرایدش و می خواندش به نور...

نگارنده شاید که وسوسه پی گیری مقام محسن داشته باشد

با شهد شیرین پارسی، وبلاگ هک شده اش را مزین فرمایید...