فارغ ازین که اندیشه هایمان تراوش ذهنی خودمان اند یا القائات دیگران، هر کداممان صاحب ایده ها و عقاید مخصوص به خودیم. و لحظات بسیاری از زندگی با ایده هایی متفاوت و یا در تضاد با عقایدمان مواجه ایم. در اکثر مواقع، این عقاید در اندیشه ی دیگران خفته اند و با زبان آن ها به جنگمان می آیند. اما گاه گاه با تضادی درونی نیز دست و پنجه نرم می کنیم. تفاوت افراد مختلف از این جا شروع می شود و ازین منظر با دو دسته ی "متفکر" و "متحجر" روبه رو ایم.
افراد متفکر این ويژگی را دارند که تضادهای درونی شان را ارج نهاده، به عقایدشان شک می ورزند، آن ها را نقد کرده و ازین تضاد، ایده ای جدید نصیبشان می شود. ذهن این افراد را می توان به دیگی جوشان تشبیه کرد که سرشارست از سیالی در حال غلیان. و سرانجام طی یک واکنش، ماده ای جدید تولید می کند و این فرآیند مادامی که متفکراند ادامه دارد. و ویژگی اصلی این دسته این است که هیچ گاه به یقینی قطعی نمی رسند و مدام مخمور شک های دردناکشان اند و ازین خماری لذت می برند. لذتی توام با تالم و رنج!
در طرف مقابل افراد متحجر قرار دارند که علی رغم احساس وجود افکاری متضاد با عقاید در درون خود، حاضر نیستند لحظه ای به تضادها فکر کنند و شهد شیرین پایستگی یقینشان را به زهر تلخ تزلزل شک تبدیل نمایند. و بر عکس دسته ی اول، ذهنشان سنگی شده به شدت سخت که لخظه ای تکان نمی خورد و مولکول های خارج از حیطه ی ذهنشان تنها به این سنگ برخورد کرده و کمانه می کنند. صاحب ذهن نیز از داشتن چنین عقاید پایدار، خشنود است و پروردگارش را شاکر.
و جالب آن که متحجرین که حاضر نیستند حرفای متضاد نهان خانه ی خودشان را بشنوند، به تیرهای آمده از سوی دیگران حتی نگاه هم نمی کنند و در پشت زره پولادین ذهنشان نشسته و به عقاید دیگران خنده می زنند یا اگر اخلاق مدار باشند، تیر اندازان را غافل دانسته و بر آن ها دلسوزی می ورزند و از خدا خواستار هدایتشان اند!
البته تقسیم بندی بالا صفر و یک نبوده و طیف وسیعی را در بر می گیرد.
لحظه ای نصیبم گردان تا به نورت شک کنم، به تاریکی پناه برم و وقتی دوباره یافتمت، در نظرم بسی نورانی تر باشی.
